Po raz pierwszy od bodaj dwóch lat udało mi się wybrać na grzybobranie.

Kocham łazić po lesie przesyconym wilgotną mgłą, ślizgać się na mokrych gałęziach i zaglądać choinkom pod spódniczki w poszukiwaniu dorodnych poduszkowców.
Ta iskra fizycznej niemal przyjemności na widok rasowego okazu - bezcenna.
Ten moment niepewności (zdrowy czy robaczywy?) - adrenalinogenny.

Kto nie zbierał nigdy grzybów, ten nie zrozumie.
Kto ma w sobie instynkt łowcy i pragnienie posiadania - pojmie na pewno.

Ta wyprawa była inna; tym razem wzięłam ze sobą aparat, wychodząc ze logicznego założenia, że, skoro grzybów nie ma (a wszędzie płaczą, że nie ma), to przynajmniej uwiecznię florę leśną, o faunie tylko marząc.
A jednak grzybów było trochę i nastapiło intrygujące miotanie się: kiedy łapałam za aparat, to przestawałam widzieć grzyby; kiedy z powrotem przestawiałam wzrok, niczym cyborg, na przeczesywanie runa, zanikała umiejętność wyłuskiwania widoczków godnych focenia.

Zatem Przykazanie Pierwsze brzmi: albo rybki, albo akwarium. Albo zdjęcia, albo grzyby.

Spodziewałam się zakwasów po tak długim okresie nieruchawości, no i się nie pomyliłam. Plecy, ramiona... niemal przyjemne pieczenie spowodowane zdrową gimnastyką na łonie natury. Jednak żeby w łydkach? Po namyśle uznałam, że przyczyna była jedna: pożyczone kalosze były przyduże (nic zaskakującego dla właścicielki stopy nr 34,5) i chodzenie po lesie wymagało stawiania kroków żurawich vel czaplich.

Przykazanie Drugie: odzież dopasowana i wygodna, inaczej nadprogramowa obolałość murowana. Nie dotyczy masochistów.

Samotna wyprawa do lasu nie wchodziła w grę, potrafię się zgubić w trzy minuty, bo koncentruję się na zbieraniu przecież! W mieście mój wewnętrzny kompas działa bez zarzutu; przypuszczam, że w lesie też, tylko zakłóca go żądza grzybądza i zamykam się na wszystko inne... co jakiś czas przytomnie nawołując jednostki towarzyszące, a lepiej zorientowane azymutowo. Byłam z właśnie taką jednostką - i to był plus. Niech ten plus nie przesłoni Wam jednak minusów! Jednostka wyposażona była w zegarek, niewidzialny bacik i Cel Wyprawy, więc co chwila słyszałam z zarośli warczące uwagi: jesteśmy w połowie drogi do samochodu, a zobacz, która godzina! Wiem, że tu są grzyby! Tam też będą! Po co brałaś ten aparat? Nie zdążymy już do (tu wstaw nazwę tajemnego miejsca grzybowego w innym lesie, ktore tez było Celem. Ups.)...

Przykazanie Trzecie: do focenia wybierać jednostki focące, do grzybobrania - grzybobiorące, do miksu - miksujące. I upewnić się, że bat został w domu.

Tak.
Było przemiło.

Bardzo polecam

When the body speaks by Depeche Mode

Bardzo fajny kawałek.
Smacznego

Co jest gorsze?

Patrzeć, jak tonie bliska osoba i nie móc podać ręki, czy wyciagnać dłoń i zatonąć razem z nią, zostawiając za sobą inne, równie ważne?

Nosić na twarzy maskę dla świętego spokoju, czy zaryzykować ukazanie prawdziwej twarzy, tracąc wszystko?

Nie móc robić, co się chce, czy musieć robić to, czego się nie chce?

Chcieć czegoś i nie chcieć zarazem, czy nie chcieć i chcieć jednocześnie?

Wiem, wiem.
Weź Ty sobie, kobieto, przestań szukać problemów.

W takim razie: w poniedziałki i wtorki M jak Miłość, w niedziele Na dobre i na złe, cały tydzień Klan, na dobranoc harlequin, na dzień dobry TeleTydzień, zostać wzorową panią domą, polską Antheą Turner, co ma lawendowe woreczki w szafie i mosiężne uchwyty od kredensu na wysoki połysk, choćby miała szorować do 3 w nocy.

Tak też można żyć.
Może nawet łatwiej.

A figę.

Hm, w sumie to nawet nie jestem w dołku.
Takie tam gniazdka.